📢Danas vam predstavljamo 4 čarobna mjesta koja možete posjetiti u samo jednom danu! Da li ih prepoznajete? 🕵️♂️Čuveni geograf Jovan Cvijić 1913. godine opisao je Prokletije kao divljinu koja uliva zebnju i strah. Upravo zbog krševitih pejzaža, divlje, teško pristupačne prirode, oštrih i zupčastih vrhova, Prokletije su i dobile naziv koji asocira na surovost ovog planskog masiva i težak život čovjeka koji živi u njihovj blizini. 🏔 Sa druge strane, vizuelni utisak koji stičete pri prvom susretu sa Prokletijama, veoma brzo promijeni spoznaja o prirodnim ljepotama ovog područja, prelijepim jezerima, pašnjacima i šumama koje posjeduje. 💚 📷 Beautiful Montenegro
Visoko iznad atraktivne doline Ropojana, nalaze se strmine i obronci Prokletija. Tamo su planinski katuni, pašnjaci i jezerca koja su okružena visokim stablima bora, jele, molike i smrče. U Vusanju, koje se nalazi šest kilometara od Gusinja, u neposrednoj blizini crnogorsko – albanske granice ispod visokih Prokletija, sa najvišim vrhom u Crnoj Gori -Zla Kolata (2.534 mnv), sve je lijepo i tajnovito. Tu je čuveni vodopad i kanjon Grlje, Oko Skakavice (gorsko oko) ili, kako ga nazivaju „čudo od prirode“ i čuvena dolina Ropojana.
Svake godine na desetine hiljada turista, planinara, studentskih i turističkih ekspedicija posjeti dragulje prirode u ovom kraju. Ovdje treba “poštovati dogovor sa tišinom” i uživati u pogledu na kamene stijene, bistro Oko Skakavice, rijeke, kanjone i vodopade.
Dinarsko gorje, Dinaridi ili Dinarske planine najveća je kraška tvorevina u Evropi. Počinju skromno u krasu slovenske Istre, a završavaju kolosalno i vanvremenski kroz venac neprikosnovenih Prokletija u severnoj Albaniji.
Hercegovačke i crnogorske planine su neponovljive ali planinski superlativ Prokletija je neporeciv.
Dalje ka istoku, naborani krečnjački divovi Popluksa, Karanfila i Kolata pretopiće se u nešto blaže i starije reljefne forme plavskih, dečanskih i tropojskih Prokletija.
Tropojske Prokletije.
Ipak, završni krešendo izvešće najistočniji krečnjački div Prokletija – Škeljzen (Maja Shkelzenit), sa čijim okomitim liticama Dinaridi naglo završavaju nad Metohijskom kotlinom (Rrafshi i Dukagjinit).
Škeljzen viđen preko grebena Maja Preshit u jutarnjem oblaku i večernjoj čistini.
Nekoliko nižih i oblijih planina se dalje prostire ka istoku, to su Paštrik, Koritnik i Đalica – čineći tako most sa Šarsko-Pindskim planinskim kompleksom a koji dominira južnim delovima Balkanskog poluostrva. I Šara i Pind i bugarska Rila i Pirin su u proseku viši od Dinarida, ali magija krečnjaka ovde nije ispoljena u tolikoj meri kao u Dinarskom pojasu.
Prvi susret sa ovim prostorima se desio još 2017. i 2018. na Bogićevici. Od Plava i Babinog polja prišli smo tada Tromeđi. Poslednje dvorište Albanije – visoki pašnjaci Doberdola se sa vrha Tromeđe vide kao na dlanu.
Doberdol i nestvarno jezero Daš (Liqeni Dashit). Tromeđa i Maja Rops u gornjem levom uglu. Đeravica u gornjem desnom.
Iznad visokih pašnjaka i jezera Silbice: irske facete severnih Prokletija.
Oktobra 2019, masivu smo prišli sa kosovske strane. Tada smo popeli Đeravicu, vice-kralja Dinarida, travesirajući ceo njen južni greben (Gusan).
Đeravica 2656m, viđena sa južne strane.
Zastrašujuće litice grebena Gusana.
Konačno, u avgustu 2020. pružila se prilika da se slika prostora severnih Prokletija upotpuni i iz same Albanije.
Između Đeravice i Škeljzena leži kanjon reke Tropoje (Lumi Tropojes). Sama reka izvire na visokim pašnjacima ledničke udoline Silbica (Lugina Livadhet e Sulbices).
Kroz kanjon se ujedno i prilazi planini. Makadamski put koji više liči na “mulatieru” nego na tucanik za motorna vozila, se sporo i mukotrpno penje pod liticama Škeljzena da bi konačno izašao na visoke proplanke Silbice.
Staniet e Sulbices – (1800m) je zapanjujuće velik i živ katun na krajnjem severu Albanije. Stiče se utisak da vreme ovde i dalje tapka u mestu i da se malo toga promenilo decenijama unazad.
Iako se čini da je Silbica već zabit per se, put ne prestaje, već grabi još dublje i još više u planinu. Glavni krak preko istoimenog prevoja produžava do Doberdola, tog poslednjeg dvorišta Albanije, ispod same tromeđe sa Kosovom i Crnom Gorom. Sporedni krak prevaljuje ćafu Korita na 2300m iznad mora, da bi dosegao istoimeni katun Stanet e Koritave (ćafa je albanska reč za prevoj, izraz se sreće i diljem Kučke krajine u Crnoj Gori).
Od Silbice još dalje ka prevoju.
Greben Korita (Koritave)razdvaja Doberdol i Silbicu sa severne i kanjon reke Gaši (Lumi Gashit) sa južne strane. Isturene tačke ovog grebena su atraktivni vrhovi Maja e Kershit Kocajve (“Kočajski Krš”) 2396m Maja e Zeze (“Crni vrh”) 2425m i Maja Koritave (“Vrh Korita”) 2387m – a koji se nameću i kao logični planinarski ciljevi prilikom pohođenja ovih predela.
Ime reke Lumi Gashit potiče od plemena Gaši čiji domicilna katuništa su upravo planine i pašnjaci u i oko Tropoje.
I kad se pogleda surova slika predela i ne čudi ta vekovna borba za pašnjake Gašija i Keljmendija sa jedne, i Kuča i Vasojevića sa druge strane planine. Jer život ovde i nije mogao da bude drugo do gola borba za opstanak.
Qaf Koritave – Pogled sa prevoja Korita na dolinu i katun Korita. Kanjon Lumi Gashit u pozadini.
Qaf i Maja Koritave – vrh Korita viđen sa istoimenog prevoja. Škeljzen 2402m proviruje na horizontu.
Pogled sa Maja e Zeze (2425m) ka Maja Kershi Kocajve (2397m). Bogićevica u pozadini.
Kad se sve sabere, dragulj celog prostora je jezero Daš (Liqeni Dashit), “ovnovo jezero” u prevodu, najlepše jezero u Prokletijama.
Daš – Liqeni Dashit, sedlo Đeravice na horizontu.
Jedan greben. Dve doline. Tri jezera.
U Tropoju smo stigli oko 21 čas nakon nešto više od 6 sati vožnje iz Beograda, preko Merdara i Đakovice. Noć smo proveli u odličnom pansionu Aste, kod domaćina Feriza Malaja. Moram da istaknem vrhunsko gostoprimstvo domaćina, ni kasna večera u 10 uveče, ni rani doručak u 5 ujutru nisu predstavljali problem.
Ono što predstavlja najveći izazov i mogući problem jeste izlazak na planinu iz Tropoje, pogotovo u odsustvu pravog terenskog vozila kao što je bio naš slučaj.
“Camel Trophy Tropoje”.
25 kilometra zaista surovog krupnog tucanika uz nekoliko obaveznih prelazaka preko vode dele Tropoju od Silbice i Doberdola, pri čemu se savladava uspon sa početnih 550m na čak 2000m nadmorske visine. Uputiti se gore putničkim vozilom pa makar to bio i izdignuti “gradski” SUV, predstavlja veliki rizik. Iskusnom vozaču je potrebno tri sata fokusirane vožnje kako za uspon tako i za silazak sa planine.
Pogodno mesto za kamp smo lako pronašli uz sporedni put ka katunu Korita, par kilometara pre samog prevoja. Prostranstva su golema. Hteli smo da budemo podalje od ljudi, stoke ali i ovčarskih pasa pre svega.
Prvog dana smo odradili istočnu sekciju grebena Koritave sve do Qafa e Herushes – sedla ispod Škeljzena, prelazeći zanimljive grebenske vrhove Tringline i Preshit. I Škeljzen, 2402m je u dometu sa ove strane planine, ali mi nismo želeli da forsiramo.
Planinar ka vrhu Maja Tringline.
Pogled ka “pravim” valbonskim Prokletijama.
Greben Tringline, oblaci nad Maja e Shkelzenit.
Maja e Briasit ?
Greben koji smo prehodali viđen odozdo. Sedlo u sredini je Qaf Koritave.
Qafa e Herushes: Stari graničarski putevi izbijaju na visoke strateške kote iznad 2200m. Pogled ka Škeljzenu, Paštrik na horizontu, dole ispod sedla su ostaci karaule Košare.
Nakon povratka u kamp, kratkog odmora i podizanja šatora, opet smo se uputili ka prevoju Koritave. Sada smo produžili ka zapadnoj sekciji grebena, tačnije ka vrhu Maja e Zeze. Ova sekcija grebena je tehnički zahtevnija.
U povratku smo se popeli na Maja e Koritave i uživali u pogledima nad kanjonom reke Gaši, a potom napravili krug preko jezera Skant i uživali u spektakularnom zalasku pod grebenom Đeravice.
Planinar iznad kanjona Lumi Gaši.
Sledećeg dana smo dobro poranili i uputili se ka samom jezeru Silbica. Iznad jezera smo ponovo dohvatili greben i pratili isti sve do samog vrha Kočajskog krša. Kako direktan uspon zbog stenovitog i eksponiranog terena nije bio bezbedan, spustili smo par desetina metara niže i zaobišli krševitu krestu. Prilaz sa suprotne, dobrodolske strane je daleko jednostavniji, i to je zapravo via normale uspona na ovaj vrh (precizni.gpx trekovi će po običaju naknadno biti priloženi uz ovu priču).
Liqeni Sulbices.
Liqeni Dashit.
Tromeđa, Krš Bogićevice i Hridski Krš preko jezera Daš, pogled sa grebena Kershit Kocajve.
Maja e Kershit Kocajve 2397m je fantastično pozicioniran vrh neposredno iznad bajkovitog jezera Daš a opet u središtu prokletijskih svetova! Jedinstvena 360 perspektiva od Jezerceta i Kolata do Bogdaša i Đeravice.
Produžili smo i dalje grebenom sve do njegovog završetka iznad samih doberdolskih katuna, na manje od kilometar od granice sa Crnom Gorom (Ujkov krš). Krug smo zatvorili preko jezera Daš, uz obavezno kupanje u ledenoj vodi.
Živost i brojnost katuna na severu Albanije je zapanjujuća. Tokom dva dana planinarenja nismo sreli nijednog planinara ali smo sreli nekolicinu pastira i berača borovnica. Najzanimljiviji susret je bio sa mladićem po imenu Nik, koji se iz Tropoje uputio 6 sati peške da bi na katunu Korita preuzeo pastirsku smenu.
I konačno, odgovor na pitanje, da li je bezbedno tumarati i provesti noć pod vedrim nebom na severu Albanije, na samoj granici sa Kosovom? Iz našeg iskustva, odgovor je nedvosmisleno DA. Bilo u Albaniji, bilo tokom puta kroz Kosovo, imali smo isključivo korektne, pozitivne susrete.
Prema Studiji OECD (Organizacije za ekonomsku saradnju i razvoj), koja nosi naslov „Analiza mogućnosti i problema razvoja zimskog turizma u Jugoslaviji, Ženeva, 1969, koju su izradili poznati eksperti za zimski turizam Žan Iten i Mišel Rej, skijaški tereni SFR Jugoslavije raspolažu sa ukupno 545.536 metara denivelacija, tj. visinskih razlika, potencijalnih skijaških staza.
Potencijalno skijalište
Po toj studiji Prokletije sa stanovišta mogućnosti korišćenja potencijalnih terena za skijanje posjeduju najbolje uslove za razvoj zimsko-sportskog turizma na toj državnoj teritoriji. Kao najveća potencijalna skijaška regija, Prokletije po ukupnom zbiru denivelacija potencijalnih skijaških staza od ukupno 106.000 m zauzimaju prvo mjesto medju planinama. SFRJ. Čak su ispred Šar planine, Triglava i svih drugih visokih planina.
Od 10 potencijalnih skijaških centara u Jugoslaviji 8 se nalazi na Proklatijama i Šar planini. Po denivelacijama eksperti su klasifikovali potencijalne skijaške centre na velike, srednje, i manje. Veliki centri su na Prokletijama, Šar planini i Julijskim Alpima u Slovniji. Sa najviše velikih centara raspolažu Prokletije.
Skijaši na majskom snijegu na Bogićevici,
Prema toj studiji, која nije našla primjenu u Crnoj Gori, Crna Gora raspolažu sa ukupnim zbirom denivelacija skijaških staza od 59.330 m. Na Plavsko-gusinjskim Prokletijama trasirano je 29 potencijalnih skijaških staza sa ukupnim zbirom denivelacija od 42.600 m. Bjelasica raspolaže sa 11 skijaških staza i zbirom od 8000 m denivelacija, Komovi sa 7 staza i zbirom od 5770 m denivelacija, a Durmitor sa 4 staze i zbirom 3360 m denivelacija. Proizilazi da su skijaški potencijali Prokletije skoro duplo veći od skijaških potencijala Bjelsice, Komova i Durmitora zajedno. Međutim, za razliku od Kolašina i Žabljaka, gdje je izgrađena izvjesna turistička infrastruktura za zimski turizam, na području Plava i Gusinja od 29 skijaških staza ne postoji ni jedna uređena i aktivna staza sa žičarom ili ski-liftom, pa nema ni zimskog turizma. Uprkos potencijalima Prokletija nema na skijaškoj mapi Crne Gore.
Potencijali i prednosti Prokletija za zimski turizam ne mogu se uporediti sa drugim planinama ni sa gledišta visine i dužine zadržavanja sniježnog pokivaca, što je vrlo značajan uslov u pogledu dužine zimske turističke sezone i ekonomskih efekata od nje.
Kod istraživanja uslova za skijališta prihvaćen je kriterijum da se na geografskoj širini sjeverne Crne Gore minimalna nadmorska visina sa povoljnim sniježnim pokrivačem nalazi na 1.100 metara, na sjevernoj, sjeverozapadnoj i sjeveroistočnoj planinskoj strani, i na 1.400 metara. na južnoj, jugoistočnoj i jugozapadnoj strani. Sa gledišta trajanja sniježnog pokrivača, uslov za postojanje zimsko-sportskog centra je da postoji sniježni pokrivač sa najmanje 10-15 cm u periodu od 15. XII do 15.IV, znači puna četiri mjeseca. Potencijalni skijaški centri u kompleksu crnogorskih Prokletija ne samo da ispunjavaju ove uslove, nego imaju neuporedivo veće parametre.
Na osnovu atlasa klime, utvrđeno je da na Prokletijama u pojasu od 1400 do 1800 m nadmorske visine ima 70 do 100 dana u toku godine sa sniježnim pokrivačem visine 30 i više santimetara dok na visinama iznad 1800 m do najviših vrhova, gdje su glavni potencijalni skijaški tereni, srednji broj dana sa pomenutom visinom snijega iznosi 140 do 160. Jovan Cvijić još još 1913. godine zapazio da su Prokletije snjegovitije planine od Durmitora, Komova, Bjelasice i Šar planine. Bogatstvo Prokletija sniježnim pokrivačem u vezi je sa njihovom apsolutnom visinom i položajem u zoni sukobljavanja kontinentalnih i sredozemnih vazdušnih masa.
Zbog zanemaarivanja sniježnih uslova u Crnoj Gori ne rijetko se dešava da zbog nedostatka prirodnog i neproizvodnje vještačkog snijega propadne sezona u Kolašinu, pa čak i na Žabljaku, dok na terenima Bogićevice i drugih potencijalnih skijališta na Prokletijama snijega za skijanje ima i do majskog sunca, pa ni tada nije potreban vještački snijeg. U nekim glacijalnim udubljenjima ima ga i u toku ljeta.
Skijaški teren na Popadiji, bez tragova skija.
Zašto na Prokletijama nema zimskog turizma, evo nekoliko razloga. Politiku turizma u Crnoj Gori nazad 30 godina vladavine odlazećeg režima kreirali su političari a ne stručnjaci. Političari su favorizovali i forsirali razvoj primorske i središnje regije dok je sjeverna – planinska totalno zapostavljena. U razvoj turističke infrastrukture za zimski turizam, pa ni za ljetnj, na području plavsko-gusinjskih Prokletija nijesu ulagane nikakve investicije. To, pored ostalog, potvrđuje odluka Uprave Skijališta Crne Gore donesena 2018. godine, kojom su predviđena investiciona ulaganja od 100 miliona evra za naredne četiri godine u izgradnji skijališta u opštinama Kolašin, Žabljak, Mojkovac i Bijelo Polje, dok je opština Plav, iako sa najvećim skijaškim potencijalima zaobiđena.
Strategija razvoja turizma u Crnoj Gori do 2020. godine daje prednost razvoju turističkih destinacija Durmitora, Bjelasica i Komova.
Klasterizacijom u Crnoj Gori radi povezivanja primorskog i planinskog turizma Prokletije su takođe zaobiđene. Umjesto da budu poseban klaster, priključene su klasteru Bjelasice i Komova.
Planinari srecan vam dan 11 decembar dan Planina. Zuvdija Bajrektarević
Srećan dan planina od Vuka i Vučjih Prokletija!
Sahit Saljo Hot
Svim planinarima i ljubiteljima planina, srećan 11.decembar, međunarodni Dan planina .
PSK OČNJAK GUSINJE
Srećan dan planina 11.12.2020.
Radovan Đeković
11 decembar – Međunarodni dan planina Čuvajmo naše planine! 🗻
Međunarodni dan planina je proglasila Generalna skupština Ujedinjenih nacija na zasijedanju 20 decembra 2002 godine a, obilježava se od 2003 godine sa ciljem upoznavanja i upozorenja šire medunarodne javnosti o važnosti planina za biljni i životinjski svijet na planeti te, potrebe preduzimanja hitnih akcija za zaštitu i očuvanje njihovog izvornog prirodnog ambijenta.
Ćazim Fetahović
Srećan dan planina ❤⛰🏕🗻❤
Lejla Hadzimušović
Svim prijateljima Planinarima srećan dan planina 11 decembar ! 🗻🧗♂️⛷👋…
Dzevdet Kokan Luboder
Srecan medjunarodni dan planinara zeli ekipa iz Plava Gusinja i Vusanja
Uz pozdrave jos od mnogih PROKLETIJSKIH planinara zelimo vam srecan Dan planina ⛰⛰⛰🌎🌎🌏
U Nacionalnom parku #Prokletije organizovana je kulturna ruta „Tragovima praistorije“ – obilazak pećinskih crteža na Vezirovoj bradi i praistorijskih petroglifa na kamenom bloku na Popadiji.
🚶 Tura je organizovana za petočlanu ekipu arheologa i antropologa iz Srbije, uz interpretaciju stručnog saradnika NP Prokletije, Bobana Redžepagića.
👉 Prenosimo vam djelić atmosfere, a ako ste zainteresovani za obilazak ovog segmenta kulturne baštine Prokletija možete kontaktirati Nacionalne parkove na npcg@nparkovi.me.
Nacionalni park Prokletije, ili kako ga neki vole nazivati, ‘Alpe Crne Gore’ peti je, i ujedno najmlađi nacionalni park u Crnoj Gori, osnovan 2009. godine. Park je dobio ime po istoimenoj planini koja čini većinu nacionalnog parka. Samo ime ‘Prokletije’ veoma je zanimljivo jer znači nešto ukleto/prokleto, a vjerojatno simbolizira nedostupnost i strme vrhove koji predstavljaju velik izazov planinarima. Osim planine, park obuhvata i dva parka prirode: Volušica i jezero Hrid. Sjeverni dio parka graniči sa Gusinjsko-Plavskom dolinom, a južni dio prava je poslastica za posjetitelje – osobito vrhovi planine, od kojih je najviši Zla Kolata (2534 m). Kad se jednom popnete na jedan od njih, vidjet ćete oznake koje djele Crnu Goru od Albanije i u isto vrijeme ćete biti u dvije države!
Cijena ulaznice za Nacionalni park Prokletije iznosi 1€. Ovdje možete vidjeti cjenik nacionalnog parka (cijene iznajmljivanja štapova za pješačenje, cipele, bicikle, i sl.)
Što raditi u Nacionalnom parku Prokletije?
U osnovi, glavna je aktivnost u ovom parku planinarenje, a posjetitelji se uglavnom penju na Volušicu i Popadiju, dva vrha koja će vas ostaviti bez daha odakle se pruža prekrasan pogled na cijeli park. Više od 50 vrhova doseže visinu od preko 2000 metara, a čak njih 20 više je od 2500 metara. Nije lako popeti se na svakog od njih, zato ponekad i profesionalni alpinisti i planinari dolaze na Prokletije kako bi se uvježbali prije no što krenu u pohod na osvajanje najviših svjetskih vrhova.
No, nije samo planina jedino blago ovog parka. Jezero Hridsko takođe vrlo popularno među posjetiocima. Smješteno je na visini od 1970 metara, a domaći ga zovu još i ‘jezerom sreće’. Prema lokalnoj legendi, jezero su stvorili bogovi kako bi se tu mogle vile kupati, a da ih pritom ne vide ljudi. Isto tako, vjeruje se da će plivanje u jezeru donijeti sreću u braku i zdravlje, dok će bacanje nakita u jezero ispuniti bilo koju vašu želju – dakle, na vama je da saznate koja od tih legendi je istinita.
Jezero Plav još je jedno prekrasno jezero, smješteno u podnožju Prokletija. Najveće je jezero u parku, skoro 2 kilometra dugo i kilometar široko. Tokom zime jezero smrzne, a nekad je ledeni pokrov toliko debeo da čak možete i hodati po jezeru.
🗣 U okolnim zemljama, Sloveniji i Hrvatskoj pojavio se ptičiji grip! Slovenija je proglašena visokorizičnom, a ta odluka je donijeta nakon trećeg slučaja bolesti u toj zemlji. Ovoj zaraznoj bolesti su podložne sve vrste ptica, a ovim putem apelujemo da se pazite i da nam javite kada naiđete na uginulu pticu, kako bi mogli pratiti situaciju kod nas! Uginulu pticu nemojte dirati ‼
Na panelu na Univerzitetu Kolumbija upozorio je da je Zemlja pokvarena, oštećena, a da su glavni razlog za to aktivnosti čovjeka.
Ukazao je na činjenice da se svet suočava sa urušavanjem biodiverziteta, rizikom nestanka milion vrsta, širenjem pustinja, nedostatkom vode i godišnjim gubitkom deset miliona hektara šume.
“Zagađenje vazduha i vode godišnje uzrokuje smrt devet miliona ljudi, što je šest puta više od smrtnih slučajeva koje je izazvala pandemija“ kazao je Gutereš.
Ističući kako se 75 posto zaraznih bolesti prenosi sa životinja na čovjeka, Gutereš je kazao da je svijet suočen i sa katastrofom klimatskih promena.
Naglasivši kako čovječanstvo vodi samoubilački rat sa prirodom, Gutereš je kazao da popravljanje planete nije samo test morala, već ujedno i prioritet za svakog u 21. vijeku.
“Ne postoji vakcina za planetu. Prirodi je potreban spasitelj – poručio je prvi čovjek UN i dodao „krajnje je vreme da se pritisne zeleno dugme i napravi preko potrebni zaokret u globalnoj ekonomiji“.
Sječu više od 5.000 kubnih metara molike na prostoru Čakora i Visitora dozvolili su Uprava za šume i Ministarstvo poljoprivrede i ruralnog razvoja, iako je to drvo od 2006. na listi zaštićenih vrsta. To se, pored ostalog, navodi u zapisniku o inspekcijskom nadzoru koji su inspektori za šumarstvo Zufer Sijarić i Milutin Vukić obavili krajem jula u Područnoj jedinici Uprave za šume u Plavu.
Tokom kontrole ispunjenosti ugovora za korišćenje šuma za Gazdinsku jedinicu “Visitor-Čakor”, gdje je koncesija 2008. godine data firmi “Pelengić trejd” iz Bijelog Polja, inspektori su, pored ostalog, konstatovali da je prema važećem Programu gazdovanja u toj GJ planirana i sječa 5.016 kubnih metara molike.null
“Rješenjem Zavoda za zaštitu prirode koje je objavljeno u Službenom listu 76/06 munika i molika stavljena je pod zaštitu pojedinih biljnih i životinjskih vrsta, pa se iz tog razloga nije mogla planirati sječa molike, a količina koja je programom gazdovanja planirana nije mogla ući u ugovor o davanju prava na korišćenje šuma i izgradnju i održavanje šumskih saobraćajnica ugovor broj 3.058 od 8. 7. 2008. godine”, piše u zapisniku inspektora u koji su “Vijesti” imale uvid.
Uprava za šume na čijem je čelu Nusret Kalač, u protekle dvije godine tražila je od Ministarstva održivog razvoja i turizma (MORT) mišljenje na više programa gazdovanja šumama za gazdinske jedinice u opštinama Podgorica, Kolašin, Bijelo Polje, Nikšić, Plužine, Danilovgrad, Andrijevica, pa i Plav.
VOLIM PROKLETIJE 